Kim jest Frans Timmermans?

Frans Timmermans został sześciokrotnie wybrany do niderlandzkiego Parlamentu z ramienia Partij van de Arbeid (niderlandzkiej Partii Pracy) i był posłem w latach 1998-2007 oraz 2010-2012. Pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Niderlandów w latach 2012-2014 oraz ministra spraw europejskich w latach 2007-2010.

W listopadzie 2014 r. Frans objął stanowisko wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej. Jako socjaldemokrata z najdłuższym stażem w tej instytucji odpowiada za obszary lepszego stanowienia prawa, stosunków międzyinstytucjonalnych, praworządności, karty praw podstawowych i zrównoważonego rozwoju. Frans ściśle współpracuje z siedmioma komisarzami wywodzącymi się z PES oraz z posłami do Parlamentu Europejskiego o socjaldemokratycznych korzeniach, a także z premierami reprezentującymi PES w Radzie Europejskiej.

W ciągu czteroletniej pracy w Komisji Europejskiej Frans kierował pracami UE nad zrównoważonym rozwojem i odpowiadał za przyjęcie ambitnej strategii dotyczącej gospodarki o obiegu zamkniętym, a także pierwszej na świecie kompleksowej strategii w dziedzinie tworzyw sztucznych. Był również zaangażowany w unijne negocjacje, przyjęcie i wdrażanie celów zrównoważonego rozwoju ONZ na rok 2030. Zaproponowane przez Fransa przepisy mające na celu przeciwdziałanie zanieczyszczeniu tworzywami sztucznymi oraz wyeliminowanie lub drastyczne ograniczenie jednorazowych produktów plastikowych zostały ostatnio przegłosowane przez Parlament Europejski. Frans kierował również międzynarodowymi działaniami w odpowiedzi na wyzwanie związane z zanieczyszczeniem tworzywami sztucznymi, prezentując wnioski Komisji innym krajom w siedzibie ONZ w Nowym Jorku oraz zachęcając je do dołączenia do dążeń europejskich.

Frans głęboko wierzy w równouprawnienie płci i sprawiedliwość społeczną. Przedłożył przepisy służące usprawnieniu urlopów rodzinnych dla ojców, matek i opiekunów we wszystkich państwach członkowskich UE w celu wspierania równouprawnienia płci w miejscu pracy i w życiu rodzinnym. Zdecydowanie opowiadał się za wyeliminowaniem różnicy w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn, zwiększeniem liczby kobiet na eksponowanych stanowiskach zawodowych i politycznych, a także dał się poznać jako zagorzały obrońca konwencji stambulskiej mającej na celu wyeliminowanie przemocy wobec kobiet. Jest aktywnym przeciwnikiem dyskryminacji, walczy z ekstremizmem i rasizmem we wszystkich formach, a przede wszystkim koordynuje prace Komisji mające na celu przeciwdziałanie nienawiści wobec muzułmanów i antysemityzmowi.

Frans z pasją i zaangażowaniem broni europejskich podstawowych wartości i jest szczególnie aktywnym obrońcą praworządności w obliczu pączkujących tendencji autorytarnych w niektórych rządach krajowych. Bronił w szczególności niezawisłości wymiaru sprawiedliwości w Polsce przed nadmiernymi wpływami rządu, a ostatnio podjął działania tymczasowe w Trybunale Sprawiedliwości UE w celu zablokowania czystki w Sądzie Najwyższym.

Frans nadzorował również działania Komisji mające na celu demokratyczną zmianę w UE poprzez większe zaangażowanie obywateli i większą przejrzystość w prowadzeniu polityki unijnej, otwarcie każdego etapu w procesie włączania obywateli i opierania strategii politycznych na dowodach.

Przed rozpoczęciem kariery politycznej Frans pracował najpierw w niderlandzkim Ministerstwie Spraw Zagranicznych, gdzie został mianowany zastępcą sekretarza w Ambasadzie Niderlandów w Moskwie, w 1990 r., a następnie powrócił do Ministerstwa w 1993 r. Później pracował jako starszy doradca i prywatny sekretarz Maxa van der Stoela, Wysokiego Komisarza ds. Mniejszości Narodowych w Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).

Frans jest żonaty i ma czworo dzieci. Urodził się w 1961 r. w Heerlen, w regionie Limburg w Niderlandach. Jego dwaj dziadkowie byli górnikami, a ojciec członkiem policji wojskowej. Matka, w świetle obowiązującego wówczas w Niderlandach prawa, została zmuszona do zaprzestania pracy zawodowej po wyjściu za mąż. To jedno z wczesnych doświadczeń Fransa, które zmotywowało go do zakwestionowania nierówności społecznych i walki o prawa kobiet w ramach działalności politycznej.